من نه منم.....

امروز یه فیلمی دیدم تحتِ عنوان The Master ..... کلیتِ فیلم که بسیار جالب بود .... اما یه جملهش به شدت تو مغزم موند ..... تو زیرنویسی که خوندهم این واژه "مرشد" ترجمه شده بود نه "ارباب" که بنظرم به...

امروز حرفایی زده شد پیرامون اینکه آدمها دقیقا از اونایی که دوست دارن فاصله میگیرن و بالعکس ..... نمیدونم کلیت این داستان چقدر درسته .... ولی در مورد من صادقه .... حالا یا ترس از دست دادنشون رو دارم که میخوام خودم پیشدستی کنم و فاصله میگیرم ...... شایدم این ترس ترس از دست دادن نباشه .... ترس از شکست باشه ..... از ترس اینکه یکی که دوستش دارم و برام عزیزه یه روز نره و منو که پشت سرشم نگاه نکنه خودم سریعتر میرم ..... با این تفاوت که زیاد نگاهم به پشت سر میفته .......... احتمال دوم اینه که میترسم از فروریختنشون .... از اینکه در ادامهی حضورم و حضورشون اتفاقاتی بیفته که باعث بشه دوستشون نداشته باشم ...... یا اون تصویری که ازشون ساختم خراب و خرابتر بشه ......... بعد از شکست عظیمم انگار چشمم ترسیده...

کم کم میشه با خیال راحت و عذابی که فقط مال خودته بشینی و تماشا کنی .... بی لبخند .... بدون اشک .... بی حرف .... فقط تماشا کنی ....... وقتی نقطه ی پایان بزاری برای همه چیز و همه کس ..... برای خودت قبل از این همه ..... میتونی بشینی و فقط تماشا کنی .... ببینی نقطه ی پایان این دنیات رو بالایی کی میزاره ...... خوبه ...... بست نشستن به انتظار نقطه ی پایان ..... آرامبخشه ...... به شرطی که صدات درنیاد .... تحت هر شرایطی لال باشی .... ساکت ..... بشینی و فقط تماشا کنی ..... همه چی تموم شده ...... دست و پا زدنای آخرشه ..... طاقت بیاری چند روزی رو .... همه چی تمومه ...... میدونی مثل چی میمونه ..... دیدی وقتی کسی داره...