خوددرگیری

امروز حرفایی زده شد پیرامون اینکه آدمها دقیقا از اونایی که دوست دارن فاصله میگیرن و بالعکس ..... نمیدونم کلیت این داستان چقدر درسته .... ولی در مورد من صادقه .... حالا یا ترس از دست دادنشون رو دارم که میخوام خودم پیشدستی کنم و فاصله میگیرم ...... شایدم این ترس ترس از دست دادن نباشه .... ترس از شکست باشه ..... از ترس اینکه یکی که دوستش دارم و برام عزیزه یه روز نره و منو که پشت سرشم نگاه نکنه خودم سریعتر میرم ..... با این تفاوت که زیاد نگاهم به پشت سر میفته .......... احتمال دوم اینه که میترسم از فروریختنشون .... از اینکه در ادامهی حضورم و حضورشون اتفاقاتی بیفته که باعث بشه دوستشون نداشته باشم ...... یا اون تصویری که ازشون ساختم خراب و خرابتر بشه ......... بعد از شکست عظیمم انگار چشمم ترسیده .... فاصله میگیرم ......

آدم مزخرفیم ..... دوست نداشتم در جایگاهی باشم که انقدر فکر کنم و خودمو بیشتر از هرکسی تحلیل کنم ...... اما اینکارو میکنم .... دائما ....... اوناییم که کلا به هیچی فکر نمیکنن زندگیشون میگذره .... گاهی حتی خیلی خیلی بهتر از اونایی که خودشون رو با فکر کردن زجر میدن ...... مغزم درگیره ..... درگیر رفتارای نامتعارف خودم ....... درگیر عزیزان از دست رفتهم ............... درگیر آیندهی تخیلی و مجهولم ..... و درگیر لحظه لحظهی امروزم ........... که باید چیکار کنم باهاش!...............

مغزم درد میکنه ..... پرم از دلتنگی......

میدونی ..... من خودمو خیلی شبیه مدیرعاملمون میبینم ... هر دو آبانی ..... هر دو از خود متشکر و مردمآزار ..... و متوهم مهربانی و انساندوستی !!!...... وقتی اونو با دقت ورانداز میکنم ...... میبینم چطور گاهی ناخواسته حتی .... ولی اطرافیان رو عمیقا ناراحت میکنه ..... وقتی میبینم چطور خودش داره با دست خودش خودشو نابود میکنه ....... میترسم از خودم ...... میترسم از همهی درونیاتم .........که مبادا من هم روزی .................

امیدوارم خوب عبرت بگیرم ازش ..... و برای عموی مهربان و بداخم شرکتمون شاگرد خوبی باشم .... که استاد خوبیه ............ مرد سن و سال داری که طفل درونش از طفل درون من خیییییییییلی کوچیکتره .... نازنینه و حقیقتا راستین ............... کسی که حاضرم به خاطر دلخوشیش به خندههام همیشه بخندم .... حتی وقتی ریحانهی درونم داره عر میزنه .....

من نه منم........