پونه مقیمی

هرچه بیشتر سعی کنیم از خودمان فرار کنیم، بیشتر خودمان را سرزنش میکنیم!

بین سرزنش کردن خودمان و فرار از خودمان رابطهای عمیق وجود دارد.

در درون ما بخشهایی وجود دارند که شاید نخواهیم آنها را بپذیریم یا قبول کنیم. ما نقطه ضعفهایی داریم. اگر قبول ِ خود ِ واقعیمان، بدون نقابهایمان اتفاقی ساده و راحت بود که اینقدر نسبت به انتقادها و دیدن ِ درونمان مقاومت نشان نمیدادیم. ما در اغلب مواقع با رفتارهایی که داریم در حال فرار هستیم. ما فرار میکنیم تا نقطه ضعفهایمان را نبینیم و هر چقدر بیشتر از خودمان فرار میکنیم بیشتر خودمان را در ذهنمان سرزنش میکنیم. برای همه ما پیش آمده که وقتی گذشتهمان را مرور میکنیم از بعضی حرفها و واکنشهای خودمان عصبانی میشویم. از خودمان در بعضی موقعیتها متنفر میشویم و به خودمان فحش میدهیم که چرا آن کار را انجام دادهام؟ چرا آن تصمیم را گرفتم؟ با چه عقلی آن حرف را زدم؟ چراهایی که انتها ندارند.

کلمهی چرا،کلمهای سرزنشیست!

زمانی که ما مدام این کلمه را در مورد خودمان به کار میبریم یعنی به شدت آدم درونیمان را تنبیه میکنیم. و این تنبیه کردن ما را از درک کردن ِ درونمان دور میکند و این یعنی فرار کردن از شناخت خودمان!

هرچه بیشتر فرار کنیم، بیشتر و محکمتر تنبیه میکنیم. و چقدر آدم درونیمان از ما دور خواهد شد با هر بار کتک خوردن!

شبیه مادری که فرزندش را برای اشتباهاتش کتک میزند، سرزنش میکند.

بیایید فکر کنیم که مادر قصد تربیت فرزندش را دارد و میخواهد او درستترین رفتار و تصمیم را داشته باشد، آیا روشی که انتخاب کرده است فرزندش را از او دورتر نمیکند؟ آیا با این تنبیه کردنها فرزندش میتواند احساس کند که دوست داشتنیست؟

آدم درونی ما باید تجربه کند و بزرگ شود. باید زمین بخورد. باید حرفةای اشتباه بزند، تصمیمهای نابجا بگیرد و واکنشهای خام نشان دهد.

آدم ِدرونی ما باید تجربه کند. این انتخاب شماست که شبیه مادری تنبیه کننده در کنار او باشید یا مادری که ضعفهایش را میبیند و صبر میکند تا تجربهها تغییرات را به وجود آورند و او را پختهتر کنند.

از خودتان دور نشوید، با همهی نقاط ضعفها دوستداشتنی هستید و اینقدر خاطراتتان را با سرزنشی عمیق مرور نکنید. صبور باشید، تجربههایتان به موقع به کمک شما خواهند آمد.

پونه مقیمی

من نه منم........