بالاخره به پایان میرسه این دفترِ مجازیِ .......

از سال 89 تا الان ثبت شده خیلی چیزا ..... پاک شده .... جوونه زده و رشد کرده ...... از ریشه زده شده ...... آدمای زیادی واقعی و مجازی اومدن و رفتن ... آدمایی فارغ از مجازی و واقعیش حقیقتا حضور داشتن .... آدمایی به دنیا اومدن و آدمایی مُردن ....... خندیدم و اشک ریختم .......... خیلی از پستایی که در مورد خودم نوشته بودم پاک شد یا ثبت موقت ..... که اغلب پاک شد کلا ....... پشیمون نیستم .... چون احساس میکنم هیچ فرقی نداره ......انقدر بود و نبودِ خیلی چیزا حتی آدما پررنگ شده برام که دیگه چهار خط باشه یا نباشه اصلا فرقی نداره ....... و حتی فکر کردن بهش احمقانه و خندهدار میشه!............

مسیرِ جالبی داشتم طی این هشت سالی که این خونهی مجازی کنارم بوده ....... نه راضیم نه ناراضی ..... نه خوشحالم نه ناراحت ..... کاملا بیتفاوتم ..... البته یه بازهی زمانی کوتاه رو خیییییییلی دوست دارم ..... خیلی خیلی زیاد ....... اما بقیهش خیلی در من حسی ایجاد نمیکنه ...... حتی اون دو سال شکنجه هم دیگه درد نداره ........

الآن ..... همین لحظه ..... جاییم که از همه چیز و همه کس عبور کردهم ......... جاییه که یه دشتِ خالی جلومه و هرچی شلوغی و آلودگی و قید و بندِ پشتِ سرمه ........... زنی تنها ..... در آستانهی فصلی سرد ........................... شایدم گرم .... نمیدونم ..... از ریخت و قیافهی این دشت نمیشه حدس زد پا بزارم بهش چی میشه ......... فقط میدونم از همهمهی دروغین و ماکتوارِ پشت سرم جذابتره!...............

آرومم ..........

خالی و آروم ...........

آرامشی که در نهایتِ یه اضطراب و تردیدِ بینهایت بهش میرسی ..... شایدم آرامش نیست .... از کار افتادگیِ حواس، بواسطهی التهابِ بیش از حده!!....... مثل دماسنجی که از شدت داغی ترکیده و دیگه کلا کار نمیکنه ............................

من نه منم........