نهان نکردیم .......

دهانت را میبویند

مبادا که گفته باشی "دوستت دارم"

دلت را میبویند

روزگار غریبیست، نازنین

و عشق را

کنار تیرک راه بند

تازیانه میزنند ...

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد ....

در این بنبست کج و پیچِ سرما

آتش را

به سوخت بار سرود و شعر

فروزان میدارند ...

به اندیشیدن خطر مکن ....

روزگار غریبیست، نازنین ..........

آن که بر در میکوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است .....

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد ......

آنک قصابانند

بر گذرگاه مستقر

با کنده و ساتوری خونآلود

روزگار غریبیست، نازنین ...

و تبسم را بر لبها جراحی میکنند ......

و ترانه را بر دهان ....

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد .....

کباب قناری

بر آتش سوسن و یاس

روزگار غریبیست، نازنین .......

ابلیس پیروزمست

سور عزای ما را بر سفره نشسته است .....

خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد ...............

شاملو

خیلی دیر فهمیدم که حقیقتا نهان باید کرد ...... هرچند هنوز هم ته دلم یکی قلقلک میده که آقا همافزایی .... مهر ..... نور ... و حتی خدا .... با به اشتراک گذاشتن و همافزاییشه که بزرگتر و عمیقتر و زیباتر میشه .............. اما اینجا انقدر ذره ذره ازت کنده میشه و برنمیگرده که مثل من ممکنه تو سی و یک سالگی اگر بیپروا عشق ورزیده باشی به همهی آدمها .... اگر عاشقانه خدای خودت رو دوست داشتی و هوارش کردی ....خسته و له شده و فراموش شده ...... باید ثانیه شماری کنی برای مردن ..................

به اندازهی تمام روزهای زندگیم یکجا خستهام ........... و انقدر خاکستر که ترس دارم از فروریختن به سرانگشتی مبهم ......

من نه منم........