.

آخرین پُسته .......

هر قصهای ..... هرچیزی .... قبل از اینکه لُوس بشه و از دهن بیفته باید تموم شه .......

این خونه هم تا زمانی برای من خونه بود که توش مینوشتم ...... هرچند احمقانه و دری وری ...... وقتی قرار نیست بنویسم ...... و فقط شعرا و نوشتههایی توش تلنبار میشه که از هزار و یک سوراخ تو این دنیای مجازی میشه پیداشون کرد ....... دیگه چه مسخره بازیایه!!!!.......

تمومش میکنم ..................

همهی قصههارو ........

به امید اینکه بالاخره آروم بگیرم .......

و اذیت نکنم ...... نه خودمو ..... نه دیگرانو ..........

دورترین نقطهی ممکن میایستم ......

با چشمای بسته .....

گوشایی که توش شمع آب کردم و دهنی که توش سرب ریختم ......................

من نه منم........